هدف: حس عمقی و قدرت مفصل مچ پا نقش مهمی در پایداری این مفصل ایفا می کند. پیشگیری از آسیب های مچ پا در فوتبال نیازمند اطلاعات صحیح حس عمقی و قدرت کافی عضلات مفصل مچ پا است. از این رو هدف این پژوهش مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات پلیومتریک و تراباند بر حس عمقی و قدرت مچ پای فوتبالیست های نوجوان بود. روش بررسی: از میان نوجوانان فوتبالیست شهر اصفهان، 30 نفر به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی وارد دو گروه 15 نفری پلیومتریک (سن 2/64± 12/87 سال، قد14/15± 151/80 سانتی متر، وزن 12/16± 46/50 کیلوگرم) و تراباند (سن 0/91± 13/40 سال، قد 6/67± 151/20 سانتی متر، وزن 8/87± 41/35 کیلوگرم) شدند. دو گروه به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هرجلسه به مدت 45 دقیقه به انجام تمرینات پرداختند. آزمون بازسازی زاویه 15 درجه به منظور ارزیابی حس عمقی اینورژن و اورژن، و آزمون قدرت عضلات پلانتار و دورسی فلکسور مچ پا قبل و بعد از برنامه تمرینی استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از مدل آنالیز واریانس برای اندازه های تکراری در سطح معناداری (0/05≥ p) استفاده شد. یافته ها: نتایج تغییرات درون گروهی در گروه پلیومتریک، کاهش معنادار خطای بازسازی (0/05≥ p) و افزایش قدرت دورسی و پلانتارفلکشن مچ پا (0/05≥ p) را در آزمودنی ها نشان داد. همچنین نتایج این مطالعه نشان داد که تمرینات تراباند باعث کاهش معنادار خطای بازسازی (0/05≥ p) و افزایش قدرت مچ پا (0/05≥ p) می شود. با این حال بین دو گروه تمرینی (پلیومتریک و تراباند) در متغیر های حس عمقی و قدرت مچ پا تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/05≥ p). نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر هر دو نوع تمرین پلیومتریک و تراباند سبب بهبود حس عمقی و قدرت عضلات مچ پا می شود و بین تاثیر دو نوع تمرین اختلافی وجود ندارد. بنابراین مربیان و درمانگران برای افزایش قدرت و بهبود حس عمقی مچ پا می توانند از تمرینات پلیومتریک و تراباند استفاده کنند.

زمینه و هدف: مولتیپل اسکلروزیس بیماری مزمن دستگاه عصبی با دوره های پیش بینی ناپذیر است. این بیماری باعث ایجاد اختلالات بسیاری در سیستم عصبی-عضلانی می شود. مطالعه حاضر به منظور بررسی تاثیر تمرینات مقاومتی تراباند بر سرعت حرکت مردان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع مداخله ای به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود که بر بیست مرد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با دامنه سنی 20تا35 سال و میزان ناتوانی 1تا4 EDSS، در دو گروه کنترل و مداخله صورت گرفت. گروه مداخله به مدت هشت هفته به تمرینات مقاومتی با تراباند پرداخت. شدت تمرین باتوجه به یک تکرار بیشینه کش تراباند و درصد کشش کش محاسبه شد و به منظور سنجش سرعت حرکت، آزمون سرعت حرکت مسافت هشت متر به کار رفت. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی همبسته و تی مستقل با سطح معناداری 0٫ 05 در نرم افزار SPSS انجام پذیرفت. یافته ها: مقایسه نتایج پس آزمون دو گروه کنترل و مداخله نشان داد که در سرعت حرکت بین این دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (0٫ 001≤ p). همچنین مقایسه نتایج پیش آزمون و پس آزمون گروه مداخله مشخص کرد که سرعت حرکت به میزان 34٫ 56 سانتی متر بر ثانیه افزایش یافته است (0٫ 001≤ p). اندازه اثر این تمرین در مقیاس کوهن 0٫ 76 بوده که نشان دهنده اثربخشی زیاد این تمرین است. نتیجه گیری: به نظر می رسد برنامه تمرینی با کش تراباند باعث اثربخشی مطلوبی در افزایش سرعت حرکت بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می شود.

سابقه و هدف: سندروم درد کشککی-رانی یکی از شایعترین اختلالات در میان زنان است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرینات تراباند بر درد، دامنه حرکتی و عملکرد زنان پرستار مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بود. روش بررسی: تعداد 30 پرستار زن مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی از بین جامعه آماری انتخاب و در دو گروه کنترل و مداخله قرار گرفتند. پس از انتخاب آزمودنیهای براساس معیارهای ورود و خروج از تحقیق، در جلسه پیشآزمون، درد به وسیله شاخص بصری، دامنه حرکتی خم شدن زانو بوسیله گونیامتر یونیورسال و عملکرد آزمودنیها بوسیله پرسشنامه کاوس اندازهگیری شد. سپس گروه مداخله به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته تمرینات تراباند را انجام دادند. گروه کنترل نیز از انجام هرگونه برنامه تمرینی منع شدند و تنها مجاز به انجام فعالیتهای روزمره خود بودند. پس از اتمام هشت هفته تمرینات، تمامی آزمونهایی که در مرحله پیشآزمون گرفته شده بود، مجددا و در مرحله پسآزمون اندازهگیری شد. از روشهای آماری تی زوجی و تی مستقل جهت تجزیه و تحلیل آماری نتایج تحقیق استفاده شد. در تمامی تجزیه و تحلیلهای آماری آلفا کوچکتر یا مساوی 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات تراباند در گروه مداخله موجب کاهش شاخص درد و بهبود عملکرد آزمودنیها در پسآزمون نسبت به پیشآزمون شد. درحالیکه تفاوت معنیداری بین دامنه حرکتی خم شدن زانو در پسآزمون نسبت به پیشآزمون در هیچیک از گروههای تحقیق مشاهده نشد که نشان از عدم تاثیرگذاری تمرینات تراباند بر دامنه حرکتی خم شدن زانو داشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر پیشنهاد میشود که زنان مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی از تمرینات تراباند جهت کاهش درد خود استفاده نمایند. همچنین تمرینات تراباند میتواند به عنوان راهکاری مناسب جهت بهبود عملکرد این افراد معرفی شود.

هدف: آسیب لیگامان صلیبی قدامی (Anterior Cruciate Ligamen; ACL) یکی از متداول ترین آسیب های غیر برخوردی در بین زنان ورزشکار می باشد. پیش گیری از آسیب ACL با هدف کاهش ریسک فاکتورها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بررسی ها حاکی از آن است که در حین حرکات فرود فشار زیادی به مفاصل اندام تحتانی وارد می شود. لذا هدف از این پژوهش بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تراباند بر ریسک فاکتورهای آسیب ACL در تکلیف فرود تک پا و دوپا بود. روش بررسی: در این تحقیق 26 ورزشکار زن نیمه حرفه ای با میانگین سن 3/6± 25/3 سال، قد 3/8± 162/2 سانتی متر و وزن 5/9± 59/9 کیلوگرم به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (13نفر) و کنترل (13نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، به مدت 8 هفته هر هفته سه جلسه و هر جلسه 60 دقیقه تمرینات تراباند خود را انجام دادند در حالی که آزمودنی های گروه کنترل تمرینی انجام نداند. از دو گروه آزمودنی قبل و بعد از شروع 8 هفته تمرین تست تکلیف فرود تک پا و دوپا گرفته شد. پس از ضبط فیلم توسط دو دوربین، اطلاعات فرود از طریق نرم افزار Kinovea نسخه (8. 27) استخراج شد و ریسک فاکتورهای آسیب ACL (والگوس زانو، دامنه حرکتی فلکشن زانو و ران) اندازه گیری شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری0/05≥ p با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد پس از هشت هفته، بهبود معنی داری در کاهش میزان والگوس زانو و افزایش میزان دامنه حرکتی فلکشن زانو در تکلیف فرود تک پا و دو پا (0/05≥ p) در گروه تجربی مشاهده شد. همچنین، در گروه تجربی بهبود معناداری در افزایش میزان دامنه حرکتی فلکشن ران در تکلیف فرود دو پا (0/05≥ p) مشاهده شد، اما در میزان دامنه حرکتی فلکشن ران در تکلیف فرود تک پا تفاوت معنی داری مشاهده نشد (0/05>p). نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق به نظر می رسد برنامه تمرینی تراباند در حین حرکات فرود باعث بهبود در برخی متغیرهای کینماتیکی مفصل ران و زانو شود و سبب کاهش ریسک فاکتورهای آسیب ACL در زنان گردد.

هدف: این مطالعه به منظور بررسی تاثیر تمرینات تراباند بر حس وضعیت عضلات داخلی و خارجی گرداننده شانه مردان ورزشکار مبتلا به سندرم گیر افتادگی شانه انجام شد.روش بررسی: پژوهش حاضر مداخله ای و از نوع تحقیق نیمه تجربی به صورت طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است که در آن 30 نفر از مردان مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه با دامنه سنی 20 تا 30 سال در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل به صورت غیرتصادفی و هدفدار تقسیم شده بودند، شرکت داشتند. به منظور اندازه گیری حس وضعیت عضلات داخلی و خارجی گرداننده شانه از دستگاه ایزوکنتیک مدل بایودکس سیستم 3 ساخت کشور آمریکا استفاده شد و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تی زوجی و مستقل در نسخه 21 نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته ها: در گروه آزمایش پس از شش هفته تمرینات تراباند، بهبودی معنی داری در حس وضعیت عضلات داخلی و خارجی گرداننده شانه مردان ورزشکار مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه در سه زاویه 0، 45 و 90 درجه در سطح معنی داری 0.05 ایجاد شد (p=0.05).نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرینات تراباند منجر به بهبودی حس وضعیت هر دو گروه عضلانی داخلی و خارجی گرداننده شانه مردان ورزشکار مبتلا به سندرم گیرافتادگی می شود؛ از این رو، از این تمرینات به دلیل مزایای آن می توان به صورت گسترده در تیم های ورزشی و همچنین برای توان بخشی آسان و سریع تر بیماران بهره گرفت.

مقدمه و اهداف: باتوجه به اهمیت حفظ تعادل و همچنین شیوع زانوی پرانتزی در ورزش فوتبال، این مطالعه به بررسی نقش تمرینات اصلاحی اندام تحتانی بر بهبود تعادل پویا و وضعیت ناهنجاری زانوی فوتبالیست های نوجوان (رده جوانان) پرداخته است. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی بر روی 24 پسر فوتبالیست 15 تا 17 ساله مبتلابه ناهنجاری زانوی پرانتزی (فاصله زانوها بیش از 5 سانتی متر) انجام شد که به طور تصادفی در 2 گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. فاصله زانوها با استفاده از کولیس و تعادل پویای آزمودنی ها با آزمون ستاره اندازه گیری شد. سپس تمرینات روی گروه آزمایش 6 هفته (3 جلسه در هفته) انجام شد. گروه کنترل به فعالیت های ورزشی تخصصی خود پرداختند و در پایان زمان مورد نظر، مجددا فاصله زانوها و تعادل پویا در هر 2 گروه ارزیابی شد. برای مقایسه تعادل پویا در گروه ها از آزمون تحلیل کوواریانس و برای مقایسه وضعیت زانوها از آزمون یو من ویتنی استفاده شد و سطح معناداری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد برنامه تمرینی اثر معنادار مثبتی بر متغیرهای وضعیت زانو (0/002=P) و تعادل پویا داشت (جهت قدامی 0/002=P، داخلی 0/004=P، خلفی 0/005=P، خلفی خارجی 0/006=P و در سایر جهات 0/001˂, P) و در گروه آزمایش، بهبود تعادل پویا همراه با کاهش فاصله بین زانوها مشاهده شد نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از برنامه تمرینی با تراباند به مدت 6 هفته بتواند با کاهش وضعیت پرانتزی زانو به بهبود تعادل پویا در ورزشکاران رشته فوتبال منجر شود.

مقدمه و هدف: استئوآرتریت زانو در افراد مسن، تاثیر مخربی بر غضروف مفصلی، غشای سینوویال، کپسول مفصلی، لیگامنت ­ها و همچنین استخوان زیر غضروفی دارد. هدف پژوهش حاضر، تأثیر یک دوره تمرینات مقاومتی با تراباند بر حس عمقی و عملکرد حرکتی، شدت درد و قدرت زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو می­ باشد.مواد و روش­ ها: تعداد 30 زن سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری کنترل و تمرین تقسیم شدند. به ­منظور ارزیابی شدت درد از مقیاس دیداری سنجش درد VAS، سنجش حس عمقی از گونیامتر، اندازه ­گیری قدرت عضلات همسترینگ و چهارسر از دینامومتر دستی، و سنجش عملکرد حرکتی از آزمون TUG استفاده شد. برنامه تمرین مقاومتی با تراباند شامل هشت هفته و هر جلسه 60 دقیقه بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ ها آزمون آنالیز واریانس با اندازه­ گیری مکرر به کار گرفته شد (0.05>P).یافته­ ها: نتایج تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که اجرای هشت هفته تمرینات تراباند، منجر به تغییر معنی­ دار شدت درد زانو، حس عمقی در زاویه 30 و 60 درجه، عملکرد حرکتی، قدرت عضلات همسترینگ، و قدرت عضله چهار سر، در مقایسه گروه کنترل گردید (P=0.001).بحث و نتیجه­ گیری: اجرای تمرینات مقاومتی تراباند موجب بهبود میزان درد، حس عمقی، قدرت عضلات چهارسررانی و همسترینگ، و عملکرد حرکتی زنان سالمند مبتلا به آستئوآرتریت می­ گردد.

پیش زمینه و هدف: تمرینات با تراباند به منزله شیوه ای موثر مورد توجه قرار گرفته است، به طوری که از آن برای افزایش قدرت و ثبات وضعیت بدنی استفاده می شود و نتایج موثری به دست آمده است. همچنین آبدرمانی که در استخر کم عمق انجام می شود مزایای فیزیولوژیک و بیومکانیکی دارد. از رو هدف از این پژوهش بررسی اثر آبدرمانی و تراباند بر نیروهای عکس العمل زمین و فعالیت الکتریکی هنگام دویدن در افراد دارای پای پرونیت بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. نمونه شامل 45 دانشجوی پسر دارای پای پرونیت با دامنه سنی 25-18 بود که به صورت هدفمند و داوطلبانه انتخاب شدند. آزمودنی ها به صورت تصادفی در سه گروه تمرینات در آب، تمرین با تراباند و کنترل قرار گرفتند. قبل و بعد از تمرینات در آب و تمرین با تراباند، متغیرهای نیروی عکس العمل زمین با استفاده از دستگاه صفحه نیرو اندازه گیری شد. آزمون آماری آنالیز واریانس دوسویه و آزمون t درسطح معناداری 05/0 برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها استفاده شد. یافته ها: اثر عامل زمان در مولفه اوج نیروی قدامی-خلفی در هنگام جداشدن پاشنه پا از زمین (019/0=P؛ 124/0=d) و زمان رسیدن به اوج نیروی قدامی-خلفی در هنگام جدا شدن پاشنه پا از زمین (023/0=P؛ 116/0=d) قبل و بعد از تمرینات درآب و تمرین با تراباند ازنظر آماری دارای اختلاف معناداری بود. اثر عامل گروه در مولفه اوج نیروی قدامی-خلفی در هنگام تماس پاشنه پا با زمین (029/0=P؛ 159/0=d)، اوج نیروی عمودی در هنگام تماس پاشنه پا با زمین (037/0=P؛ 145/0=d)، قبل و بعد از تمرینات درآب و تمرین با تراباند دارای اختلاف معناداری بود. اثر تعاملی زمان*گروه در مولفه نیروی داخلی-خارجی در هنگام تماس پاشنه پا با زمین قبل و بعد از تمرینات درآب و تمرین با تراباند ازنظر آماری اختلاف معناداری را نشان داد (001/0=P؛ 268/0=d). همچنین اثر تعاملی زمان*گروه در مولفه زمان رسیدن به اوج نیروی قدامی-خلفی قبل و بعد از تمرینات درآب و تمرین با تراباند ازنظر آماری دارای اختلاف معناداری بود (008/0=P؛ 205/0=d). بحث و نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر نشان داد اثر تمرینات در آب و تراباند بر روی نیروی عکس العمل زمین طی دویدن تاثیر چشمگیری در توان بخشی افراد دارای عارضه پای پرونیت دارد، گرچه تمرینات در آب در مقایسه با تمرینات با تراباند تاثیرگذاری بیشتری دارد.

هدف از این تحقیق، تعیین تاثیر تمرینات قدرتی در زنان سالمند، بر پیشگیری از سارکوپنی (کاهش حجم عضلات) بود. به این منظور 20 زن یائسه بالای 50 سال در دو گروه تجربی و کنترل مطالعه شدند. گروه تجربی به مدت 12 هفته با 80، 85 و 100% -RM10 با تراباند تمرین کردند. چربی زیرپوستی (SF) دو گروه با کالیپر اندازه گیری و درصد چربی بدن (%BF)، وزن چربی بدن و FFM آنها محاسبه شد. از آزمون t مستقل و t همبسته زوجی برای مقایسه نتایج پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. در هر دو گروه بین کالری مصرفی و BMI اختلاف معناداری مشاهده نشد. -RM1 عضله جلوی بازویی و قدرت نسبی فقط در گروه تجربی اختلاف معنی داری نشان داد. در گروه تجربی %BF، وزن چربی بدن، SF،FFM  و محیط عضله میانه بازو به طور معنی داری کاهش و در گروه کنترل افزایش یافت. SF ناحیه پشت بازو و %BF بین گروه تجربی و کنترل اختلاف معنی داری داشت. در پایان می توان نتیجه گرفت که انجام تمرینات قدرتی با تراباند تا حدودی از ناتوانی عضلات، ناشی از پیشرفت سارکوپنی در این سنین پیشگیری می کند.

زمینه و هدف: با توجه به شیوع آسیبهای مچ پا در میان بازیکنان بسکتبال در اثر کاهش دامنه حرکتی دورسی فلکشن و در نتیجه تضعیف عملکرد مچ پا یا ضعف درتعادل این افراد، استفاده از برنامه های تمرینی مناسب بسیار مهم میباشد. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات تراباند بر درد، تعادل پویا و عملکرد بسکتبالیستهای نوجوان آماتور دارای محدودیت دورسی فلکشن مچ پا میباشد. مواد و روش ها: 30 نوجوان بسکتبالیست (12 تا 17 سال) دارای محدودیت دورسی فلکشن مچ پا در این تحقیق نیمه تجربی شرکت کردند که به دو گروه تجربی (15=n) و کنترل (15=n) تقسیم شدند. ارزیابی دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پا، تعادل، عملکرد و درد به ترتیب به وسیله تست النچ با تحمل وزن، تستY، تست cut-v و آزمون VAS صورت گرفت. سپس ورزشکاران گروه تجربی تمرینات تراباند را به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 30 دقیقه انجام دادند. یافته ها: نتایج آزمونهای آماری نشان داد که تمرینات تراباند بر درد، دامنه حرکتی دورسی فلکشن، تعادل پویا و عملکرد نوجوانان بسکتبالیست دارای محدودیت دورسی فلکشن تاثیر داشته و به طور معنی داری باعث افزایش دامنه حرکتی، تعادل و عملکرد و همچنین کاهش درد در مچ پا شده است (0/05> p). نتیجه گیری: افزودن برنامه های تمرینات تراباند به تمرینات متداول نوجوانان بسکتبالیست میتواند باعث افزایش تعادل، دامنه حرکتی مفصل مچ پا و بهبود عملکرد شود که احتمالا میتواند از بروز آسیبهای مچ پا پیشگیری کند.